Het oude recept dat heimwee verzachtte
Soms is heimwee niet alleen een gemis van een plaats of een persoon. Soms zit het in de kleinste dingen: een geur in de keuken, het geluid van een lepel tegen een kom, of de warmte van een gerecht dat ooit vanzelfsprekend leek. Pas wanneer die momenten verdwijnen, merk je hoeveel troost erin verborgen zat.
Zo was het ook met het oude recept van mijn moeder.
Vroeger stond het bijna elke zondag op tafel. Geen luxe gerecht, niets ingewikkelds, niets dat indruk hoefde te maken op gasten. Het was gewoon iets eenvoudigs, huiselijks en warms. Juist daarom hoorde het zo bij ons gezin. Terwijl het gerecht zachtjes stond te garen, vulde de keuken zich met een geur die meteen rust bracht. Mijn moeder bewoog zich kalm door de ruimte, mijn vader zette de borden klaar en wij wachtten ongeduldig tot het eten eindelijk op tafel kwam.
Toen leek het allemaal zo gewoon.
vervolg op de volgende pagina
