Toen leek het allemaal zo gewoon.
Maar later, toen ik ouder werd en niet meer thuis woonde, begreep ik dat het nooit alleen om eten was gegaan. Dat recept was een stukje thuis. Een kleine zekerheid in een druk leven. Een stille herinnering aan een tijd waarin alles misschien niet perfect was, maar wel warm en vertrouwd.
Er kwam een periode waarin ik dat gevoel harder nodig had dan ooit. Het waren drukke dagen, vol verantwoordelijkheden, zorgen en stilte. Soms kan een huis, hoe mooi het ook is, leeg aanvoelen als er geen echte warmte in zit. Ik merkte dat ik vaker terugdacht aan vroeger. Niet aan grote gebeurtenissen, maar aan kleine momenten. Aan dampende borden op tafel. Aan de stem van mijn moeder die zei dat het bijna klaar was. Aan het gevoel dat je nergens anders hoefde te zijn.
Op een regenachtige namiddag besloot ik het oude recept weer te maken.
vervolg op de volgende pagina
