Op een regenachtige namiddag besloot ik het oude recept weer te maken.
Ik wist niet eens zeker of het me zou lukken. Ik had geen kaartje met perfecte hoeveelheden, geen stap-voor-staphandleiding, alleen herinneringen. Een beetje hiervan, een snufje daarvan, en vooral het beeld van hoe mijn moeder het altijd deed. Terwijl ik in de keuken stond, voelde ik iets wat ik lang niet had gevoeld: rust. Geen haast, geen druk, alleen aandacht voor iets kleins en eenvoudigs.
Langzaam begon dezelfde geur zich opnieuw te verspreiden.
En ineens was het alsof de tijd even stilviel.
Mijn keuken was niet meer alleen een plek om snel iets klaar te maken tussen twee drukke momenten door. Het werd weer een plek van warmte. Een plek waar herinneringen mochten bestaan. Een plek waar heimwee niet alleen pijn deed, maar ook zachter werd.
Toen het gerecht eindelijk op tafel stond, nam ik de eerste hap met meer emotie dan ik had verwacht. De smaak was misschien niet exact hetzelfde als vroeger. Misschien ontbrak er iets. Misschien was het juist de aanwezigheid van mijn moeder, de geluiden van thuis, de stemmen aan tafel die het toen zo bijzonder maakten. Maar toch was het genoeg. Genoeg om iets in mij tot rust te brengen. Genoeg om even het gevoel te hebben dat thuis niet helemaal verdwenen was.
Sindsdien begrijp ik waarom oude familierecepten zoveel waarde hebben.
vervolg op de volgende pagina
